Jul 012015
 

2015-07-01 09.31.49 copyDe proefdruk

Vorige week had ik de opmaak aangeleverd bij de drukker en vanmorgen was het dan zover: de proefdruk was klaar om beoordeeld te worden.  En ik ben blij met het resultaat en de drukker kan aan de slag. Nog twee weken geduld en dan is het boek helemaal klaar!

Al met al ben ik dan toch een maand of zeven bezig geweest met het maken van (NOT) JUST ANOTHER SHOW. Veruit de meeste tijd ben ik kwijt geweest met het selecteren van de foto’s en het bepalen van de volgorde.

Als eerste heb ik een selectie gemaakt van de optredens die in het boek moesten komen. Vanaf het begin had ik duidelijk voor ogen wat ik met het boek wilde vertellen. Ik wilde met het boek de interactie tussen band en publiek laten zien in kleine zaaltjes en daarmee kwam ik al snel uit bij de foto’s van optredens waar die interactie ook plaatsvind. Van de meer dan 750 concerten die ik in de loop van de tijd heb gefotografeerd vielen er heel veel bands af.

Vervolgens ben ik steeds maar weer gaan kijken welke foto’s ik goed genoeg vond. Dat leverde me uit de vele duizenden foto’s een eerste serie op van zo’n 250 foto’s. Het doorlopen van al die foto’s was veel werk, maar het was nog niet echt moeilijk om keuzes te maken. Maar uiteindelijk wilde ik die 250 foto’s terugbrengen naar een selectie van 50, dat vond ik een mooi aantal voor een boek.

Als het moeilijk wordt om te kiezen, dan is de makkelijkste weg om dan maar meer foto’s in het boek op te nemen. Dat is echter niet de beste oplossing naar mijn idee. Denk maar aan dubbelalbums, hoe vaak was een dubbelalbum niet veel beter geweest als er minder nummers op hadden gestaan. Dat geldt naar mijn mening ook voor fotoboeken. Daarom had ik 50 als uitgangspunt genomen en het mochten er wel minder worden, maar niet meer.

Na veel wikken en wegen hield ik tussen de 75 en 100 foto’s over en dat was een goed moment om de hulp van anderen in te schakelen. Want na maanden steeds maar weer de foto’s te zijn doorgelopen, werd het steeds moeilijker om er objectief naar te kijken. De kritische blik van een ander helpt enorm om tot een nog betere selectie te komen. Het werd ook makkelijker om afscheid te nemen van foto’s die me dierbaar waren, maar toch niet goed in de serie pasten.

En zo kwam ik aan mijn 50 foto’s voor in het boek. De laatste hobbel die genomen moest worden was de volgorde van de foto’s. Om een idee te krijgen hoe je tot een goede volgorde komt, ben ik gaan zoeken hoe andere fotografen dat doen. Daar is dus geen eenduidig antwoord op te geven. Er zijn fotografen die vele honderden versies maken voor ze tevreden zijn, maar er zijn ook fotografen die er in een middag klaar mee zijn. Een van de bekendste voorbeelden hiervan is Robert Frank, die met zijn uitgever in een middagje een van de meest invloedrijke fotoboeken in elkaar draaide (The Americans).

Om het wat makkelijker te maken heb ik de foto’s afgedrukt en ben ik steeds maar weer wat gaan uitproberen tot ik een volgorde had die mij aanstond. Of dit de beste volgorde is weet ik niet, maar de vraag is of die wel bestaat.

Sorry, the comment form is closed at this time.